Mała elektrownia wodna (MEW) - jest to elektrownia wodna o mocy zainstalowanej nie przekraczającej 5 MW. To kryterium jest stosowane nie tylko w Polsce, ale również w większości państw Europy zachodniej, oprócz krajów skandynawskich, Włoch i Szwajcarii. W tamtych rejonach świata za małe elektrownie wodne przyjmuje się elektrownie do 2 MW. Małe elektrownie wodne są uznawane za odnawialne źródła energii, dlatego że w bezpieczny sposób wykorzystują środowisko przyrodnicze, a właściciele posiadający takie elektrownie uzyskują certyfikat wytworzenia tzw. zielonej energii.  Jest to dobra alternatywa np. dla elektrowni wiatrowej. Małe elektrownie wiatrowe można podzielić ze względu na kryterium spadu na trzy części:

• pływające,
• derywacyjne,
• nisko spadowe (2 - 20m)
• średnio spadowe (20 - 150m)
• wysoko spadowe (powyżej 150m)

Towarzyszące elektrowni wodnej urządzenia hydrotechniczne oraz sama elektrownia wpływają na biocenozę rzeki, a także na bilans hydrologiczny okolicy, wpływ ten może być korzystny jak również niekorzystny. W małych elektrowniach wodnych najczęściej stosuje się turbiny:

• Kaplana – odmiana turbiny śmigłowej,
• Francisa – w turbinie woda ze zbiornika górnego wpływa całym obwodem na łopatki kierownicze, a wtedy przyspiesza, a potem zasila wirnik roboczy,
• Peltona - jest rozwinięciem “koła natryskowego”, w którym łopatki są ustawione pod kątem 90 stopni do strumienia wody,